Moczenie nocne – podstawowe informacje 1


 Dolegliwości okresu dziecięcego oraz sposób, w jaki są leczone, często warunkują późniejszy rozwój emocjonalny, fizyczny, a nawet intelektualny naszej pociechy. Nie inaczej jest z nocnym moczeniem, które samo choroby nie stanowi, lecz może prowadzić do innych zaburzeń. Możemy wyróżnić trzy typy moczenia. Obok nocnego występuje jeszcze postać dzienna oraz mieszana. Wszystkie typy dzieli się jeszcze na pierwotne oraz wtórne. W przypadku pierwotnego moczenia stanowi ono problem chroniczny, natomiast we wtórnej postaci – dziecko przez dłuższy okres miało kontrolę nad oddawaniem moczu (taki wariant występuje znacznie częściej). Pierwotne moczenie nocne występuje od urodzenia dziecka – na ogół jest rozpoznawane około 5 roku życia. Duże znaczenie ma tutaj czynnik genetyczny. Jeśli w rodzinie były przypadki tej dolegliwości, dziecko prawdopodobnie również będzie się z nim borykało. Pierwotne nietrzymanie moczu jest dwukrotnie częstsze u chłopców.

Przyczyny moczenia nocnego u dzieci.

Moczenie nocne może stanowić reakcję na wydarzenia budzące silne emocje (nie zawsze negatywne, choć stanowią one większość). Co istotne, czynniki psychiczne są kluczowe dla częstotliwości występowania objawów aż w 15 – 20 % przypadków schorzenia. Znaczenie mają również wypracowane nieprawidłowe nawyki, jak brak regularnych wypróżnień w ciągu dnia czy nadmierne spożywanie płynów przed snem. Istotny jest też czynnik pedagogiczny – pamiętać należy, by uczyć dziecko higienicznych nawyków, nie przedłużać okresu, w którym nosi ono pieluchę czy pampersa – wszystko to może prowadzić do zaburzeń. Moczenie nocne może jednak mieć przyczyny niezależne od naszych działań czy od uwarunkowań psychicznych. W takich wypadkach winę ponoszą na ogół: zaburzone funkcjonowanie pęcherza, zmiany w drogach moczowych spowodowane ich infekcjami, różnego rodzaju wady anatomiczne układu moczowego. Nie ulega wątpliwości, że niezależnie od przyczyny każdorazowo niezbędna jest wizyta u specjalisty. Rozpoczyna się ona od postawienia kompletnej diagnozy, a następnie zaproponowania stosownej terapii. Nie zawsze konieczne jest stosowanie farmakologicznych środków, jednakże praca z dzieckiem to wręcz fundament leczenia.

Typy terapii

* W zależności od tego, czy mamy do czynienia z moczeniem nocnym pierwotnym, czy wtórnym, zaordynowany może być inny rodzaj leczenia. W przypadku pierwotnej postaci dolegliwości istotna jest zarówno zmiana nawyków żywieniowych, prowadzenie dzienniczka obserwacji, jak i działania typu pedagogicznego. Warto dziecko zaangażować w samodzielne sprzątanie mokrej bielizny czy pościeli – zwiększy to jego motywację. Dobrym pomysłem jest również drzemka w ciągu dnia, po obiedzie, zmniejsza ona bowiem głębokość snu nocnego i dziecko ma szansę łatwiej się wybudzić. W tym celu stosuje się także alarmy dźwiękowe pomagające kontrolować oddawanie moczu. Leki są koniecznym elementem terapii, jeżeli niefarmakologiczne próby nie dają rezultatów. Winna może być zbyt małą gęstość moczu, w takim wypadku przepisuje się desmopresynę. To bezpieczny lek specjalistyczny, o ile dobrana zostanie odpowiednia dawka, a proces terapeutyczny przebiega pod kontrolą specjalisty. Desmopresyna występuje w postaci kropel do nosa bądź tabletek i podaje się ją raz na dobę, przed snem. Terapia może trwać od 3 do nawet 12 miesięcy, jednak trzeba ją powtarzać, bowiem mogą pojawić się nawroty dolegliwości. Innym środkiem farmakologicznym jest imipramina. Ma za zadanie zwiększać opór cewki, a także redukować głębokość snu w 2 połowie nocy. Poprawa następuje tutaj szybciej, jednak większe jest też ryzyko wystąpienia nawrotów, jak i skutków ubocznych (np. ze strony układu sercowo – naczyniowego). Z wymienionych sposobów największą skuteczność dają alarmy nocne oraz behawioralne podejście do moczenia nocnego. Ryzyko nawrotów jest przy tym najniższe.

* W przypadku moczenia wtórnego kluczowym elementem leczenia pozostaje psychoterapia oraz aktywny trening z rodzicem. Konieczne jest także wprowadzenie zmian w diecie (by zadbać o profilaktykę zaparć oraz ewentualnych infekcji dróg moczowych). Często rozwiązaniem może okazać się zastosowanie antybiotyku ( kiedy zakażenie dróg moczowych już nastąpiło bądź ma postać nawracającą). Warto pamiętać, że choć terapia nocnego moczenia jest czasochłonna, to przejawia wysoką skuteczność i nie powinniśmy się poddawać ani tracić cierpliwości.


Pozostaw komentarz

Jeden komentarz do „Moczenie nocne – podstawowe informacje